Dag vol waardevolle inzichten

Toen Gijs en ik de planning van de terugkomdagen in december 2023 bespraken, vertelde hij al stuiterend over de terugkomdag in juni: een dag waarin mentale weerbaarheid en je bijdrage aan een groep worden uitgemeten. Ik wilde direct meedoen en heb net zolang gepusht totdat dat mocht. Een voordeel van 'rood' in je profiel hebben.

Met blijmoedige zwakzinnigheid stond ik als eerste in de polder in Flevoland, zonder de appjes van de vorige avond te hebben gelezen: “Neem een handdoek en schone kleren mee!” Ach, dacht ik, met een beetje modder op mijn verwassen sportbroek kan ik ook de auto wel in.

Dat heb ik geweten. Al bij de eerste oefening: zoek met zijn allen twee palen van vijf meter en leg ze over de sloot. Goed gedaan, nu mag je geblinddoekt met iemand anders die sloot oversteken.

Ik heb geen hoogtevrees, ik ben niet bang in het donker én ik houd wel van spelletjes, maar dit vond ik toch ontspannen! Met de overtuiging dat ik een kapot evenwichtsorgaan heb, slecht afstand of diepte kan inschatten en de angst dat ik een trainee het water in zou trekken, prevelde ik rustig woorden als: “Komt goed, lekker bezig... stapje voor stapje. Adem rustig door.” In mijn hoofd hoorde ik alleen maar: Als je nu in paniek raakt, ben je de lul. En tegen alle verwachtingen in: we zijn de sloot over!

Waardevolle les #1: Geanticipeerde angst is zoveel sterker dan de werkelijkheid. Je hebt altijd je eigen hoofd ter beschikking, dus je hebt alle mogelijkheid om jezelf compleet gek te maken met wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Geloof mij maar, deze les kon rechtstreeks mijn zak in. Hoe bang ik op dagelijkse basis wel niet ben voor iets dat totaal niet aan de hand is.

Vervolgens mochten we geblinddoekt met een brancard het bos in. We hadden een brandweercommandant die ons om de honderd meter mocht vertellen waar we heen moesten om ons naar een gewonde te begeleiden. Deze moest uiteraard hobbelend op de brancard mee met negen 'blinden' die continu op elkaars tenen stapten. Ik had de beelden wel willen zien. De één gilde vanuit de angst dat hij in een ravijn viel, dan weer een schreeuw vanwege een tak in iemands gezicht. Ik dacht het spelletje even te kunnen verlaten door mijn blinddoek af te zetten om mijn veters te strikken. Oeps. Een hele rustige opmerking in mijn oor: “Wat maakt dat je denkt dat je even je blinddoek kunt afzetten om je veters te strikken?” Ik mompelde iets onder het mom van veiligheid, strikte snel mijn veters en rende weer achter de groep aan. Hoe kenmerkend voor mijn acties soms in het normale leven.

Waardevolle les #2: Houd je je wel aan de afspraken? Of denk je een shortcut te mogen pakken? Mijn eigen werkpersoonlijkheidsvragenlijst kwam meteen in mij op, waarop ik een 1 voor volhardendheid scoorde. Shortcuts zijn mij dus niet vreemd. Bij het nabespreken van de oefening werd dat nog even gehighlight en ik merkte dat ik direct in de verdediging schoot. “Ja maar ja... kon niet anders.” Dan is het waardevol om zo’n oud-militair tegenover je te hebben die simpelweg zegt: “Geen smoesjes, geen commentaar. Gewoon beter doen.” Sir, yes sir. Hoe vaak schiet ik inderdaad in de verdediging als iemand me aanspreekt op iets waarvan ik zelf eigenlijk al weet dat ik fout zat?

Waardevolle les #3: Je mag best weleens kritiek (al dan niet terecht) gewoon slikken.

Dan kwamen we bij de laatste oefening, waarbij we met zijn negentienen twee tractorbanden en twee palen van vijf meter mee moesten zeulen over een parcours. Niet praten en nooit meer dan vijf meter afstand tot elkaar houden was de regel. Klinkt simpel, toch? Lévende hel. Elke keer als iemand in de groep iets fout deed, moesten we met zijn allen vijf burpees doen. In principe te doen, behalve dat we de eerste driehonderd meter ongeveer acht keer naar de grond moesten. En net op het moment dat ik in mezelf aan het vloeken was omdat iemand zijn mond niet kon houden, kwam de oud-militair met de volgende les.

Waardevolle les #4: In hoeverre dragen jouw gedachten en/of acties bij aan het volbrengen van de taak van de groep? Oeps. Ja, ik kon mezelf betrappen op een moment van oordelen en irritatie. Hielp het iemand? Nee. Hielp het mezelf? Nee, de burpees gingen er niet sneller door.

Inmiddels was ik echt goor: modder en zand op mijn shirt, broek en schoenen, maar het was nog te managen. Allang tevreden dat ik niet in het water was beland bij de eerste oefening, kwamen we na een paar honderd meter bij het volgende obstakel: steek hier maar met je tractorbanden en palen de sloot over. Excusez-moi? Ik dacht dat anderhalve seconde en stond ineens tot mijn navel in de drek. Daar sta je dan met zijn allen aan een zware tractorband te trekken die volloopt met water, terwijl je elkaar de sloot uit helpt.

Waardevolle les #5: Niet nadenken, maar doen. Als je jezelf de ruimte geeft om te denken: “Ga ik echt die sloot in?”, creëer je alleen maar belemmeringen die je niet kunt gebruiken. Want die sloot ga je toch wel in.

We kregen ook een moment van introspectie. Toen kwam er bij mij als Talent Manager, maar ook als mens, misschien wel de meest waardevolle les naar boven. Er was iemand van slag tijdens de laatste oefening en ik merkte dat ik de pijn wilde wegnemen door te troosten. Ik kon me minder goed op mijn taak focussen omdat ik een denkbeeldige cape aan wilde trekken.

Waardevolle les #6: Je kunt niet altijd andermans ongemak wegnemen; het is vaak juist waardevol om iemand daar even in te laten. Doe ik dat omdat ik zelf niet tegen andermans struggles kan? Doe ik dat om de held te zijn? Dit is een kwetsbare les, want het zit in mijn patronen gebakken. Het loslaten daarvan maakt mij een betere coach.

Ik was in de volledige overtuiging dat ik een briljante meerwaarde had als groepsgenoot. Ik hield het overzicht, dichtte de gaten en checkte of iedereen nog 'leefde'. De feedback was echter: “Jij hebt overal heen zitten rennen als een kip zonder kop. Doe je dat ook in het dagelijks leven? Ik kreeg het gevoel dat jíj hulp nodig had.” Blijkbaar kom ik gestrest over als de druk hoog is. Ik dacht dat ik mensen ontzorgde, maar zij maakten zich juist zorgen om mij.

Waardevolle les #7: Focus, en wees je bewust van je uitstraling op de groep. Verdorie.

Ik heb genoten. Ik kreeg een broek en een shirt uitgeleend van collega’s en ben op blote voeten naar Utrecht gereden. Ook van mijn collega’s leerde ik nog:

• #8: Hulp vragen is niet erg; het draagt bij aan het groepssucces.

• #9: Bied hulp aan anderen en focus niet alleen op je eigen taak.

• #10: Klagen brengt je nergens als je midden in een opdracht zit.

• #11: Ongemak is niet erg. Sterker nog: daar zit je groeiruimte.

Na drie keer wassen is de drek eindelijk uit mijn schoenen en geniet ik nog na van deze inzichtvolle dag.